мõяνåяïÐ جمعه 11 فروردین 1391 07:48 بعد از ظهر comments ()
تكیه داده ام
                      به باد


با عصای استوایی ام
روی ریسمان آسمان
                             ایستاده ام


بر لب دو پرتگاه ناگهان
                               ناگهانی از صدا
                               ناگهانی از سكوت


زیر پای من
              دهان دره ی سقوط
                                        باز مانده است


ناگریز
با صدایی از سكوت
تا همیشه


روی برزخ دو پرتگاه
                           راه می روم

سرنوشت من سرودن است!


                                                                                             سروده:قیصر امین پور


یواشكی:و قاف حرف آخر عشق است آنجا كه نام كوچك من(قیصر امین پور)آغاز می شود.